Gestoza

Jakkolwiek każda postać gestozy może mieć negatywne znaczenie w tym zakresie, najgroźniejszą jednak postacią kliniczną jest rzucawka. Łączy się ona bowiem z napadem drgawek toniczno-klonicznych, z utratą świadomości, a następnie śpiączką. Często napad drgawek poprzedzony jest nagłym, znacznym wzrostem ciśnienia tętniczego, silnymi bólami głowy i niekiedy nadbrzusza, zaburzeniami ze strony narządu wzroku, niepokojem psychoruchowym (tab. 3). Kiciński (1977) podaje, że rzucawka może występować w okresie trwania ciąży, porodu i połogu. Częstość występowania rzucawki określa się na 0,1—0,3% ciąż. Zdaniem wymienionego autora w ostatnich latach odsetek ten zmniejszył się wydatnie dzięki upowszechnieniu akcji profilaktycznej prowadzonej w poradniach K.

Jak wynika z tab. 3, występujący w przebiegu rzucawki uogólniony skurcz naczyń (także włosowatych) doprowadza do stanu niedotlenienia wielu narządów, w tym także ośrodkowego układu nerwowego. Występujące następnie złożone zaburzenia metaboliczne pogłębiają u płodu niewydolność krążenia, zwiększają prawdopodobieństwo wystąpienia ciężkiej zamartwicy wewnątrzmacicznej z zejściem śmiertelnym włącznie. Niekiedy także może być zagrożone w związku z rzucawką życie ciężarnej, u której dojść może do wylewu krwi do mózgu, w związku z nagłym wzrostem ciśnienia krwi tętniczej.

Pisarski (1977) podkreśla, że o zagrożeniu zarówno matki, jak i płodu decyduje nie tylko wysokość ciśnienia tętniczego krwi, ale także stan naczyń i wydolność mechanizmów przystosowawczych.

Badania Eggersa i wsp. (1981) nad rozwojem fizycznym i psychicznym dzieci matek z gestozą wykazały u nich wiele odchyleń od normy. Badania wymienionych autorów wskazują na wyraźny wpływ gestozy na śmiertelność okołoporodową dzieci, a także na upośledzenie rozwoju psychoruchowego, w tym także na mechanizm powstawania mózgowego porażenia dziecięcego. Także badania Laure-Kamionkowskiej (1979) wykazały ewidentnie, że gestoza upośledza ogólny rozwój płodu i w 25% przypadków prowadzi do opóźnienia rozwoju ośrodkowego układu nerwowego. Wymieniona autorka podaje, że opóźnienie rozwoju mózgu związane jest z czasem trwania gestozy i zależne jest od stopnia uszkodzenia łożyska.

Laure-Kamionkowska (1979) wykazała ponadto, że w większości przypadków u noworodków urodzonych z matek z gestozą stwierdzono uszkodzenie pnia mózgu, a nasilenie i topografia tych zmian łączy się ściśle ze stanem klinicznym noworodka oraz okresem jego przeżycia.

Bardzo ważne w gestozie jest postępowanie profilaktyczne. W profilaktyce gestoz podkreśla się znaczenie, jakie ma systematyczna opieka nad kobietami ciężarnymi, prowadzona na poziomie lecznictwa podstawowego, i możliwie najwcześniejsze kierowanie ciężarnych z gestozą na oddziały patologii ciąży (Pisarski, 1977). Łączy się to z koniecznością wczesnego rozpoznawania gestoz poprzez systematyczne prowadzenie pomiarów ciśnienia tętniczego, okresowe badania moczu itp. Profilaktyka gestoz dotyczy także poradnictwa czynnego, polegającego na udzielaniu ciężarnej wskazówek odnośnie do właściwego odżywiania, trybu życia i warunków pracy.

Problemy związane z gestozą znajdują swój wyraz także w odpowiednim doborze sposobu prowadzenia i rozwiązania porodu, a następnie w szczególnej opiece nad noworodkiem zaliczanym do grupy dzieci ryzyka. Fakt ten wiąże się z koniecznością ścisłej współpracy lekarza pediatry i neurologa (ewentualnie innych specjalistów) w opiece nad dzieckiem, okresowym jego badaniem, mającym na celu wczesne wychwytywanie i leczenie nieprawidłowości w rozwoju psychoruchowym dziecka.

Kobiety chore na cukrzycę i odpowiednio leczone zdolne są do urodzenia zdrowego dziecka. Ciąża może jednak wyzwolić dotąd bezobjawową cukrzycę lub przejściowo zachwiać istniejącą równowagę metaboliczną. Do oceny stopnia zaawansowania cukrzycy kobiet ciężarnych ma zastosowanie powszechnie przyjęty podział zaproponowany przez White (wg Bręborowicza, 1977), która podzieliła cukrzycę na sześć oznaczonych kolejnymi literami alfabetu stopni lub klas. Stopień A odpowiada najlżejszej postaci cukrzycy, tj. cukrzycy utajonej, stopień F najcięższej postaci, tzn. powikłanej zmianami naczyniowymi nerek (nephiopathia diabetica).

Źródło:

1. Dobre tabletki
2. MIHILEWICZ Stanisława : Diagnoza oraz rehabilitacja dziecka z zespołem mózgowego porażenia dziecięcego z głębokim uszkodzeniem słuchu // W: Psychologiczno-pedagogiczne problemy wspomagania rozwoju dzieci niepełnosprawnych / pod red. Stanisławy Mihilewicz. - Wyd. 2. - Kraków : Oficyna Wydawnicza "Impuls", 2005. - S. 25-31
3. Apteka internetowa
4. Solgar apteka
5. MIHILEWICZ Stanisława : Działalność edukacyjna i terapeutyczna u dzieci z mózgowym porażeniem dziecięcym (MPD) // W: Psychologiczno-pedagogiczne problemy wspomagania rozwoju dzieci niepełnosprawnych / pod red. Stanisławy Mihilewicz. - Wyd. 2. - Kraków : Oficyna Wydawnicza "Impuls", 2005. - S. 47-61

Jakich zasad należy przestrzegać podczas pobierania próbek moczu w celu oznaczenia białka?

Różnice występujące pomiędzy moczem dobowym, pierwszym moczem porannym
i drugim moczem porannym są następujące:

Mocz dobowy:

Czasochłonny proces, przy zbiórce często występują błędy, mocz jest rozcieńczony
jeżeli pacjent spożywa dużo płynów.

Pierwszy mocz poranny:

Mocz zbiera się w pęcherzu przez noc, pacjent nie przyjmuje wtedy płynów ani nie
przejawia aktywności fizycznej.

Drugi mocz poranny:

Zbiórka moczu pomiędzy godziną 7 a 10 rano (po oddaniu pierwszego moczu
porannego). Jest coraz częściej używany do oznaczeń białek.

Rozcieńczenie/stężenie spowodowane różnicami w diurezie zostaje wyrównane
poprzez uwzględnienie stosunku białko-kreatynina.

W przypadku dłuższego monitorowania zmian zachodzących w białkach moczu
ważne jest wyrażanie ich zawartości w tych samych jednostkach (mg/24godz, mg/l lub
mg/g kreatyniny).

Przed oznaczeniem białka często zachodzi konieczność odwirowania moczu przy
3000 g przez 10 minut.

Źródło luteina.

Kilka rad dotyczących kawy

– kawę należy przechowywać w temperaturze 0 – 22 stopni Celsjusza,
– powinno się ją trzymać w szklanych lub blaszanych, szczelnie zamykanych pojemnikach,
– kawy palonej i mielonej nie powinno się przechowywać zbyt długo (około 30 dni od palenia i około 20 dni od zmielenia), gdyż szybko wietrzeje,
– najlepiej kupować ją w małych ilościach i mielić w razie potrzeby,
– będzie smaczniejsza, gdy przed zaparzeniem puszkę kawy wstawimy do ogrzanego piekarnika,
– na 150 ml wody dajemy 1 – 2 łyżeczki kawy,
– ważny jest czas – kawa parzona za krótko będzie słaba i kwaśna, a z parzonej zbyt długo uleci cały smak i zapach, będzie gorzka,
– szczypta soli dodana do kawy podniesie jej smak i aromat.

Liposukcja. Po zabiegu . Efekty, korzyści, utrzymanie wagi

Najczęściej, pierwsze dwadzieścia cztery godziny po zabiegu, pacjent spędza w szpitalu. Po tym czasie zostaje wypisany do domu, w którym ma pozostać co najmniej przez tydzień. Później może wrócić do pracy, choć powinien pamiętać że rekonwalescencja trwa około miesiąca i że nie wolno mu w tym czasie podejmować działań, które wiążą się ze znacznym wysiłkiem fizycznym. Po dziesięciu dniach od liposukcji dochodzi do usunięcia, lub rozpuszczenia szwów. Przez trzy kolejne miesiące pacjent, musi nosić specjalną, uciskową bieliznę. Masuje ona skórę i zapobiega powstawaniu krwiaków. Pooperacyjny obrzęk utrzymuje się jednak od czterech do sześciu miesięcy od dnia przeprowadzenia zabiegu. Dobrze wykonana liposukcja nie powinna doprowadzić do żadnych powikłań. Ich ryzyko wzrasta, gdy jednorazowo usuwa się dużo tkanki tłuszczowej, lub gdy podczas jednego zabiegu usuwa się ją z wielu miejsc. Najpoważniejszym, mogącym wystapić, powikłaniem jest powstanie zatoru tłuszczoego, który z kolei moze doprowadzić do zatorowości płucnej, która stanowi już zagrożenie dla życia. Duża utrata płynów może zakończyć się wstrząsem, który również stanowi stan zagrożenia. Takie przypadki zdarzają się na szczęście niezwykle rzadko. Inne, równie rzadkie powikłania, to uszkodzenia skóry, nerwów, czy narządów wewnętrznych.

Możliwe są również niepożądane reakcje pacjentów na środki podawane w czasie zabiegu. W przypadku nadwrażliwości na zaaplikowany podczas liposukcji środek, może dojść do wstrząsu. Za powikłania uznaje się również stany zapalne będące skutkiem zakażeń, przerosty w bliznach, oraz nieregularną, obwisłą skórę, w miejscu w którym dokonano odessania tłuszczu.

Pomimo kosztów związanych z zabiegiem, stosunkowo długiego i dokuczliwego okresu rekonwalescencjii, oraz możliwości wystąpienia nieprzyjemnych, nieestetycznych, a czasem nawet zagrażających życiu powikłań, liczba osób poddających się zabiegowi liposukcji wciąż wzrasta. Wiąże się to zapewne z tym, że ludzie decydujący się na tą operację, koncentrują się głównie na jej zaletach, a tych liposukcji niewątpliwie nie brakuje. Jest to metoda mało inwazyjna, a równocześnie niezwykle precyzyjna. Blizny, które pozostają po odessaniu tłuszczu mają długość od 1,5 mm do 2,5 mm i są praktycznie niewidoczne.

Utrzymywanie stałej wagi, unikanie nadmiernej ekspozycji na słońce, rezygnacja z alkoholu i papierosów, przyczyniają się do tego, że efekty operacji są trwałe. To z kolei ma najczęściej bardzo dobry wpływ na psychikę osób, które zdecydowały się na zabieg. Uzyskanie wymarzonej sylwetki zazwyczaj dodaje pewności siebie, poprawia samoocenę, a tym samym pozytywnie wpływa na aktywność życiową człowieka i na jakość jego relacjii z innymi ludźmi. Zdarza się jednak i tak, że osoby, które decydują się na zabieg mają poważne problemy z samooakceptacją. Niezależnie od tego jak dobrze będą wyglądały po operacji ich problem nie zniknie. Dlatego też, coraz częściej zaleca się, by pacjenci, którzy decydują się na operacje plastyczne byli również pod opieką psychologów, by rozmawiali z nimi nie tylko po operacji, ale też decydując się na nią, tak aby motywy tej decyzji były im rzeczywiście znane.

Od czego zacząć odchudzanie?

Najlepiej zgłosić się do swojego lekarza i mieć silną motywację. Odchudzanie jest procesem, który wymaga fachowego nadzoru, żeby nie doszło do zaburzeń ogólnoustrojowych typu zasłabnięcia, utraty elektrolitów, wypadania włosów, kłopotów ze skórą, niedoborów żywieniowych itp. Poza tym odchudzanie jest leczeniem nadmiernej ilości tkanki tłuszczowej w ustroju, co jest uznane za chorobę. Trzeba ustalić z lekarzem przyczynę tej choroby, dobrać indywidualny program odchudzania, pracować nad motywacją i pod fachowym okiem kontrolować uzyskiwane efekty. Czasami potrzebne jest też leczenie farmakologiczne, które bez lekarza jest niemożliwe.